Home / Genel / İçindeki çocuk senin başarındır

İçindeki çocuk senin başarındır

Günümüzde ki sıkıntılardan çıkıp kim çocukluğuna dönmek istemez ki? Gerçekten özgürce koştuğumuz, düştüğümüz, ağladığımız, güldüğümüz, sevindiğimiz… En çok da güldüğümüz öyle değil mi? Sen… Çocukluğunda neyi özgürce yapabildin? Parka gittin, özgürce ağladın hiç susmadan, özgürce güldün ‘bak sessiz ol diyorum’ uyarılarına aldırmadan. Peki ne odlu da şimdi bu noktaya geldin? Özgürlüğünü arar oldun. Özgürce ağlamayı özledin, özgürce gülmeyi… Sesli sesli ve haykırarak gülmeyi özledin. Herkes özledi çocukluğunu, özgürlüğünü, ağlamayı, gülmeyi ve koşmayı. Herkes özledi ancak neden özlenilecek noktaya gelindi? İçinde yaşadığın çevre seni mutsuz etti. Mutsuz olman için sana eğitim verdi ve hep bir şeyler öğrettiğini sandı. Başladı senin her hareketinde konuşmaya;

Yapma düşersin.

Konuşma az sus.

Sessiz ol bizi atarlar.

Tanımadığın insanlarla konuşma.

Soru sorup durma.

Git başımdan televizyon izle.

İşte yetiştirici ebeveyn senin için en güzel şeyi söyledi bile. Git televizyon izle. Beynini saçma sapan bir sürü bilgi sok. Sosyal olma. Konuşma, paylaşma, enerjini atma çünkü enerjin olmasın, koşma, sorma, gülme, ağlama…. Böyle böyle yetişen bir birey için içinde ki çocuğu yeniden bulmak çok zor olacaktır. Ama bir hatırla nasıl güzel ağlıyordun. İçine akmıyordu gözyaşların. Nasıl güzel gülüyordun. Çukur çukur oluyordu yanakların. Bu duruma seni getiren ebeveynin oldu. Sende çocuğunu böyle yetiştirecek ve çocuğunu bu telkinlerle büyüteceksin. Ve bu zincir sonsuza kadar devam edecek..

Çocukken bir sürü ütopik fikrileri olan çocuklar bu kısıtlanmalar yüzünden yaratıcılığını yitiriyor. Astronot olmak istiyor. İmkânsız değil hâlbuki ilerlese yaratıcılığını yitirmeden bu yolda yürümesi söylense o astronot olacak. Ama ebeveyni onu gerçekçi olmaya zorluyor. Öğretmen ol diyor. Memur ol. Ama insanlara faydası dokunacak bir şey söylemiyor çocuğuna. Küçükken kendini hatırla ne olmak isterdin. Hâkim olma isterdi biri suçluları ceza evine atacağım derdi. Biri polis olmak isterdi suçluları yakalamak isterdi. Biri doktor olmak isterdi canlar kurtarmak istiyor. Ama anne ve baba diyor ki ‘Hiç sanmıyorum ama hadi inşallah’ ve bir doktor, polis ya da her neyse hayaliyle orada kalıyor sadece. Çocuk diyor ki ‘benden zaten bir şey beklenmiyor neden uğraşıyı ki?’ Artık mutsuz olacağı ne meslek varsa ona yöneliyor. Çocuğunu da kendisi gibi yetiştirmekten hiç ama hiç gocunmuyor. Çünkü ona dayatılan şeyin farkında değil.

Kimseyle konuşma dedi annen ve baban. Okula başladın artık enerjini atacak yeni bir mekân buldun bu kez de öğretmenin seni tehditler ile susturdu. Yapacak bir şey gelmedi elinden öğretileni aldın ve kodladın. Artık mutsuz bir birey olarak neden istediğin şeylerin olmadığını sorguluyorsun. Sorgulama olmuyor ise olması için çabala. İçinde ki çocuğu çıkart. Dirilt onu gömenlere inat. Sor yeniden çevrene sorularla yaşa. Koş koşabildiğin kadar ve ağla içinden geldiği gibi. Bunlar ile var olabilirsin ancak başarıya böyle ulaşabilirsin. İçinde ki çocuğu uyandır ve kendine uyan. Sen de ebeveyn olacaksın çocuğunu asla böyle yetiştirme köreltme onu. Çocukluğunu öldürme. Büyük adam olması için uğraşma. İnsan olması için uğraş ve insanlığını unutmaması için çabala. Bunlar ile sen sen olabilirsin. Çocukluğunu yitiren bir insan mutsuzluğa hapsolmuş demektir. Bunu kimseye yaşatma. Deme ki çevrende ki birine ‘Çocuk gibisin’ bunu söyleme. De ki ‘Ne güzel içinde ki çocuğu öldürmemişsin.’ O çocuk ölürse insanlık ölür unutma. Çocuk kalmayı başaramayız ama çocuk gibi olmayı başarabiliriz. Çocukken hep büyümeyi bekledik. Önce reşit olmayı ve sonra yirmili yaşları ama bu yaşlar bize üzüntüden başka bir şey vermedi. Aslında verebilirdi ama çevre bizi kodladı. Büyüyünce dertlerde büyüyor. Annen hep konuşlar dedi: ‘Valla küçüklükleri daha iyiydi. Uğraşmaktan bıktım dertleri de büyüdü.’ Sende çocuk kalmayı istedin ama büyümen için acele edende annen ve babandı. Eline ekmeğini al onun sırtından ini yeterdi. Onları suçlama ende öyle olacaksın. Ama olma. Onların anne ve babaları onları böyle yaptı sende olma. Çocuğuna çocuk kalmayı ve sosyal olmayı ağlamayı gülmeyi serbest kıl. Böylelikle onun başarısına ortak ol. Şimdi sende başarın için önce her şeyi hayal eden o çocuğu bulunduğu yerden tut çıkar ki mutluluk seni bulsun. Mutluluk o çocuk ile beraber gömülen yerde çünkü.

O küçük çocuktan ne kadar kaldı içinde? Minik ayakları ile düşüp kalkıp yürümeye çalışan minik bebekten, ütopik hayalleri olan çocuktan ne kaldı içinde? Biraz kalmış olmalı onu ara ve başarıya giden yolda onunla yürü. Çünkü sen hayallerini onunla var edebilirsin. Düşünce tekrar ayağa kalkmaktan çekinme. Yine dene, yine dene ve yine yine yine. Bundan vazgeçme. Düşüşler senin için ve kalkışlarda. Özgürce ağla ve özgürce gül. Gözyaşlarını içine akıtma. Bırak gamzelerin çıksın. Herkes nasıl içten güldüğünü görsün. Başarmaktan vazgeçme. İçinde ki çocuğu yaşat ve onunla yürü. O seni hiçbir zaman yalnız bırakmayacak sende onu bırakma yeter.

About sterzi

Check Also

Cesaretin senin elinde, onu bırakma

İçinde ki çocuğu bul. Sen… Hedefine yürü. Bırakma usanma ve yılma… Azimle kararlılıkla ve hırsla ...

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Şu HTML etiketlerini ve özelliklerini kullanabilirsiniz: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>